Soep van de Week, tevens Stamcafé

Mijn empathie voor mensen met een rugzakje is grenzeloos. Reeds als kind was ik geobsedeerd door geestelijke en lichamelijke afwijkingen. In de bijzonder ondiepe genenpoel Ede wemelde het van de bochelaars, klompvoeten, waterhoofden, hazenlippen, open ruggen, poliolijers, olifantenmannen (als gevolg van tientallen generaties onbehandelde syfilis) lilliputters en maanzieken. Ik voelde me prima thuis in deze freakshow (vergelijkbaar met een congres van BIJ1), met mijn dwerggroei en mijn autismespectrumstoornis, al heette mijn uitdaging destijds minimal brain damage. Een gerenommeerd kinderpsychiater in Arnhem zei tegen mama dat ik veel door de eeuwige bossen van de Veluwe moest rennen, al dan niet onder bedreiging van een heilzaam pak rammel. Ik was drie... 

Decennia later onderging ik een loodzwaar onderzoek bij de gewichtigste ADHD-dokter van Nederland en die zei tot mijn grote teleurstelling dat ik geen ADHD had. Sterker nog: de goede man zei dat ADHD een uitvinding was van big pharma. Toch kreeg ik een gigantische voorraad ritalin mee en die heb ik verkocht op de Pillenbrug in 020. Ritalin is een kinderdope, maar als je het mixt met rohypnol (rooie knol in de volksmond) en vuurwater van Dirck3, is er toch mooi sprake van een tijdelijke psychose.

Als gevolg van mijn verregaande empathie voor mensen met een afwijking, ben ik altijd omringd door autistische, dwangneurotische figuren, bij voorkeur met Asperger, Tourette, OCD, DCD en TOS. Ik zie binnen een oogwenk of iemand bijvoorbeeld Tourette heeft. "Lekker makkelijk, van Amerongen…" hoor ik de gewaardeerde lezer brommen. Die verwijzen mij dan naar de Tourettes Guy, Dan LaMorte (White Guy with Asperger's) en naar aflevering 8 van het 11de seizoen van South Park, getiteld Le Petit Tourette.

Bij Ivo Teulings, bekend van onze bestseller Costa del Coke, zag ik meteen dat hij een volbloed Touretter is. Voor ons boek reden we weken lang door Zuid-Spanje en als bijrijder had ik alle tijd om Ivo te observeren. Hij maakte hele rare geluiden - iets tussen gepuf, smakken met zijn lippen en aapachtige kreetjes - tikte de hele tijd met zijn hand op zijn borst en reageerde nogal heftig op het verkeer (understatement van de eeuw). "Wil je er over praten?" zei ik dan, en "Waarom schrijf je het niet op, kerel, dat wordt een geheide bestseller. De Touretter des Vaderlands!"